گاهي اوقات آرزو مي كنيم

اي كاش فرصت ديگري داشتيم

تا دوباره از نو آغاز كنيم

فرصتي ديگر تا اشتباهاتمان را جبران كنيم

و شكست هايمان را به پيروزي تبديل كنيم

براي يك شروع ديگر به زمان خاصي نياز نيست

تنها كافيست كه واقعا بخواهيم

و از صميم قلب تلاش كنيم

براي كمي بهتر زندگي كردن

براي هميشه بخشنده بودن

براي افزودن كمي نور آفتاب

به دنيايي كه در آن زندگي مي كنيم

شايد بهتر باشد كه هرگز از اميد دست بر نداريم

هميشه فردايي هست و حتما فرصتي ديگر

براي شروعي ديگر

آفتاب ، گلها ، آب و عشق .

----------------------------

۳۰/۹/۸۸

پ . ن :  یلدا مبارک

امید که مهرمان به تابناکی تولد مهر ٬ شادیهایمان به بلندای شب یلدا ٬ آرزوهایمان طلایی تر از پاییز و دلهایمان پاک تر از سپیدی برف زمستان باد  و به بار نشستن درخت آرزوهایمان را نظاره گر باشیم .

تویی كه ....

دوست داشتنی ، شگفت انگيز و ارزشمندی

اين همه را قدر بدان .

نه  كسی هرگز چون تو بوده و نه كسی چون تو خواهد بود .

تو يگانه ای و بديع

و هر آنچه كه از تو چنين موجود بی همتایی ساخته

در خور عشق است و ستايش .

عزیز تمام لحظه های خوب با هم بودن

تولدت سبز و جاودانه باد

دوستي حقيقي

 تنها در گرو اين راز بزرگ است :

ايثار بي دريغ بايد كرد

تا خود را بيابي

غني تر ، ژرف تر و نيكو تر

پ . ن : اي همه آرامشم از تو پريشانت نبينم ...!

ره آوردهای خاص زندگی

هميشه در سكوت پيشكش می شود :

دوستی و عشق

ميلاد و مرگ

شادی و درد

گل و طلوع خورشيد

و سكوت

به مثابه ی فضای ژرف فرزانگی ست

که روح ما را روشنایی می بخشد

در قلبهایمان نجوا می کند

و قلب و روح ما را یکی می کند .

 پ . ن : و من عاشق سكوتم ، سكوتی كه جان و روح مرا فرا بگيرد و آرامشی را به من هديه كند تا فراموش كنم تمام دغدغه های پيرامونم را .

و جايگاه عشق است

تا كه در او جاي گيرد و لبريزش كند

و اين معناي مطلق زندگي است .

زندگی ...

 زنجيره ای از آغازهاست

تا به روياهايمان رنگ واقعيت ببخشيم

کاش تمامی آغازهای ما

از نيزه های آفتاب پر فروغ گردند

و تمامی روياهای ما

گرمی پيروزی را نويد دهند

تو آنجا و من اينجا

نيستی تا با تو از چيزهای كوچك بگويم

از دانه های شبنم بر گلی سرخ

از شادی های زودگذر لحظه ای

يا از چيزهای بزرگ

از لحظات سخت دلواپسی

از بودنت وقتی كه "بايد" باشی

از روزهايی كه "هستی" ولی "نيستی"  با من

از آنچه که در جهان می گذرد .

تنها بوده ام 

گفته ام با خود و با خود در خيال بوده ام

و خيالی بس واهی بود

وقتی که می پنداشتم ،

داشتن كسی در كنار تا كجا حياتی است

و اينك

به عبث بودن اين پندار چه تلخ می خندم

و من

دلگير دلگيرم

نه از تو

كه از خويش دلگيرم

 به روياهايت رنگ واقعيت ببخش

روز ديگري ست